días estranhos

“Es una película desagradable y morbosa. Los conceptos que vierte sobre el matrimonio el protagonista, que pasa como predicador, son inadmisibles. Se tratan con poco respeto y veneración las frases de la Sagrada Escritura; y no faltan escenas un tanto sugestivas como las de los rollos 1 en que la artista sale muy ligera de ropa, y la del rollo 3 del predicador en la cama y su mujer de pie, insinuante. Por todo ello estimo que es inaceptable.”
“La película más retorcida y disparatada que se puede imaginar. No debe importarse”
“Película refinadamente absurda y desagradable, a base de predicador protestante y asesino. No debe importarse”
“Se trata de un engendro monstruoso fruto de una imaginación desquiciada... Rechazable en absoluto”

“La admiración física hacia el arquetipo masculino puede dañar psíquicamente a los adolescentes poco diferenciados, acentuando su complejo de timidez o de angustia sexual, desviando peligrosamente su atención de la sexualidad femenina.”

“El público que asista a ella o la comprende y entonces comprenderá la tesis, o no la entiende y entonces se aburre y no le hará mal” (O filme foi autorizado)

Frases dos informes que emitía a Junta de Censura en España, recollidas no libro "La censura cinematográfica en España", de Alberto Gil (Ediciones B)

“Ambiente morboso, de pesadilla, en el que se describe con insana delectación como un cadáver se desangra en una bañera. En definitiva, una fantasía freudiana, rodada por una buena cámara pero pesada, artificiosa e indigesta y, por supuesto, poco recomendable desde el punto de vista moral"
“Abreviar la escena de la ducha de Marion suprimiendo desde el plano, cuando después de meterse en el baño, cierra la cortina, hasta el plano en que se la ve duchándose y al fondo, en transparencia, aparece enseguida el asesino. Abreviar la escena del asesinato, dejando solamente dos puñaladas, una al comienzo de la escena y otra al final de la misma, en la espalda, eliminando, por consiguiente, todos los planos de desnudo intermedios. Suprimir, asimismo, un plano de desnudo de Marion, tomado desde arriba, antes de caer la cortina”.

“Película morbosa y repulsiva que debemos ahorrar al público”.
“No es posible exhibir esta película ante públicos normales. Película de un loco y para locos, haría falta proyectarla en un local con espectadores seleccionados en manicomios. Me parece sencillamente demencial, atroz, brutal. Propongo su prohibición seguro de que ni la casa importadora pudo creer jamás en la autorización”.
“Crimen de lesa humanidad y, en consecuencia, la cabeza que produce tales engendros debería estar colgada en un palo muy alto, plantado en la mismísima plaza londinense de Trafalgar”.

“Ingenua visión del futuro, con una teoría confusa. Muy mala. Explotable en cines de barrio y pueblos”

Frases dos informes que emitía a Junta de Censura en España, recollidas no libro "La censura cinematográfica en España", de Alberto Gil (Ediciones B)

A miña amiga Paula Gómez del Valle fixo este fermoso retrato de Barbara Hammer o pasado mes de outubro na Coruña, con ocasión da inesquecíbel visita da cineasta no marco da Mostra de Ciencia e Cinema. A imaxe aparece agora na contracapa do primeiro libro publicado pola directora de Bent time ou Tender fictions: HAMMER! Making Movies Out of Sex and Life, editado por The Feminist Press e que se presenta con este texto:

"HAMMER! is the first book by influential filmmaker Barbara Hammer, whose life and work have inspired a generation of queer, feminist, and avant-garde artists and filmmakers. The wild days of non-monogamy in the 1970s, the development of a queer aesthetic in the 1980s, the fight for visibility during the culture wars of the 1990s, her search for meaning as she contemplates mortality in the past ten years—HAMMER! includes texts from these periods, new writings, and fully contextualized film stills to create a memoir as innovative and disarming as her work has always been".

Premendo nesta ligazón podedes descargar en PDF (730 KB) a introdución do volume, na que repasa a súa infancia e mocidade, o matrimonio temperán con Clayton Henry Ward, o descubrimento do cinema nas aulas de pintura de William Morehouse, a súa primeira relación cunha muller e a traumática enfermidade e morte da nai; e todo isto en apenas vinte frenéticas páxinas ilustradas con fotos do seu arquivo persoal. Non o vou negar: para min é moi emocionante ler nesas páxinas cousas que lle escoitei á propia Barbara os días que compartín con ela na Coruña.

A autora presentará o libro ao longo dun completo tour que a levará durante os meses de marzo e abril por estas cidades:

03.03.10 : Los Angeles, CA : West Coast Launch at the Hammer Museum
03.06.10 : NYC : Launch Party at the Elizabeth Sackler Center for Feminist Art at the Brooklyn Museum
03.11.10 : Ann Arbor, MI : Screening and Signing at Dept of Screen Arts & Culture, University of Michigan
03.16.10 : NYC : Discussion with Hilton Als at KGB Nonfiction Series
03.17.10 : NYC : Event with CLAGS at Performance Studies Studio, NYU
03.27.10 : London : Launch Party at British Film Institute
03.28.10 : London : Screening/Talk at Queer Surrealists Series at Tate Modern
04.10.10 : Toronto : Book Launch/Performance/Panel at the Experimental Film Congress & Images Festival
04.15.10 : San Diego, CA : Presentation at UCSD VAF Performance Space
04.17.10 : San Francisco, CA : Screening/Talk, SF Cinematheque Crossroads Festival at the Victoria Theatre
04.21.10 : Portland, OR : Reading at Reading Frenzy
04.23.10 : Portland, OR : Screening and Reading at NorthWest Film Center
04.24.10 : Seattle, WA : Screening and Reading at NorthWest Film Forum
04.26.10 : NYC : Presentation in the Queer/Art/Film Series at IFC Center

Podedes adquirilo xa no sitio web da editorial. Alén do seu debut literario, 2010 será moi importante para a Hammer pola ampla retrospectiva que lle vai dedicar o MOMA á volta do verán. O ciclo visitará logo a Tate Modern de Londres e o Museo Reina Sofía de Madrid; agardo que isto sirva para que a súa obra acade en España o nivel de (re)coñecemento que merece.

Ao abeiro do I Congreso Iberoamericano de Lingua e Literatura Infantil e Xuvenil que se desenvolverá en Chile a finais de mes un grupo de expertos acordou algo que eu xa sabía: que a obra de Agustín Fernández Paz e Xabier P. Docampo forma parte do canon imprescindíbel da literatura para nenos e mozos feita no século XX en España. Dos once títulos destacados dous son deles; unha proporción que non parece a esperábel nun sistema literario "ensimesmado e acomplexado", os desafortunados adxectivos que perseguirán mentres siga no cargo ao conselleiro imprudente e pouco diplomático que os soltou. Os libros elixidos son os máis célebres, Contos por palabras e Cando petan na porta pola noite; mais teño para min que podería valer calquera outro: dunha banda Bolboretas, Víchela, víchela? ou O libro das viaxes imaxinarias no caso de Xabier, e da outra O único que queda é o amor, o recentísimo Valados ou mesmo Fantasmas de luz, a vindeira novela do mestre vilalbés, unha lección de amor ao cinema e de amor á vida.

Na listaxe de referencias que cita a miúdo Agustín hai un filme que eu detesto, A vida é bela. O curioso é que ese filme de Roberto Benigni inaugurou a miña amizade con Xabier, que ten un punto de inicio ben concreto: a mañá do domingo 21 de marzo de 1999, unhas horas antes de que o histrión italiano acadase a súa consagración con dous Oscars desmedidos. Desde aquel día e ao longo destes case once anos Xabier e máis eu compartimos infinidade de cafés, libros e películas, un feito favorecido pola nosa condición de veciños.

A miña relación con Agustín é cento sesenta kilómetros menos fluída, mais igual de intensa e emocionante. A falta de cafés houbo un feixe de correos electrónicos e chamadas de teléfono. De maneira moi especial lembro as ocasións que falamos el desde Vigo e eu en Xixón, no seu para min xa irrenunciábel festival de cinema. Cantas veces lle dixen a Agustín que algún ano quería velo no festival, paseando pola cidade que marcou a súa adolescencia, a cidade na que agromou de verdade a súa cinefilia?

Agustín, Xabier: sinto coma un privilexio cada minuto que pasei con vós os dous, e os que seguirei pasando no futuro. E aínda que sei que ningunha cousa que diga estará nunca á altura da vosa xenerosidade, do voso mérito como escritores e do voso compromiso co país e coa lingua, non por iso vou deixar de intentalo.

Texto publicado na portada de Blogaliza

Por razóns prolingüeiras que non é preciso detallar hoxe pola mañá compartín uns minutos con Manuel Rivas nun templo renacido da Coruña, a librería Nova Colón. O Rivas tivo a xenerosidade de traerme un bonito agasallo: Borboleta sira-nia nanál, a versión bilingüe portugués-tetun d'A lingua das bolboretas promovida pola Asociación Luso-Galega de Antropoloxía Aplicada (ALGA) para o seu uso no currículo escolar e nas campañas de alfabetización de adultos na República Democrática de Timor-Leste. Un volume ben bonito que conta ademais cun prólogo escrito polo Premio Nobel da Paz e actual presidente do país, José Ramos-Horta, con quen poderíamos entendernos á perfección falando na nosa lingua acomplexada e ensimesmada.

A outra sorpresa do encontro foi a de ver a fermosísima edición inglesa da súa obra mestra Os libros arden mal, Books burn badly na tradución de Jonathan Dunne. Unha verdadeira lección editorial cuxas virtudes non se limitan só á espectacular sobrecuberta: hai que salientar tamén a elegante e pulcra maquetación e a inesperada lixeireza do volume, moi afastado da reducida usabilidade que posúen as versións galega e española.

O libro sae á venda o vindeiro 18 de febreiro e será presentado en Londres coa presenza do autor e o tradutor. Random House editou a Rivas como se merece: como un grande. Bo sería que alguén lle explicase estas cousas ao señor Varela para que no sucesivo aprenda a medir mellor as súas palabras.

Actualización: entrevista co tradutor Jonathan Dunne en Xornal de Galicia.

Adaptación do clásico de Dickens A Christmas Carol dirixida en 1910 por J. Searle Dawley (coa colaboración de Charles Kent e Ashley Miller) para os estudios Edison.

"Aos rapaces hai que tratalos como a seres intelixentes, sempre e cando se comporten como tales"; díxoo o amigo e mestre Santiago Auserón e non serei eu quen lle leve a contraria. A frase aparece no prólogo de Tic Tac, o libro-CD co que debuta en solitario Pablo Díaz. O de en solitario é un falar, porque a compaña que ten mala non é, desde logo, empezando polo outro Díaz, Xabier, con quen comparte xenes e talento e que pon a súa voz nesta alfaia guitarreada por Guillerme Fernández, A choiva:

É un petisco apenas, coma o resto dos que aparecen no post. As cancións completas téñenas no libro-disco que xa está nas tendas, así que fagan coma min e vaian mercalo axiña. A primeira que se escoita é O reloxo de Alberte; eu meteríaa como alarma matutina no móbil se non fora que xa teño o Despiértate de Gloria Lasso. Na batería, Fran Amil; Tito Calviño dalle e ben á guitarra eléctrica:

Os ritmos galegos tradicionais estalan neste delicioso O traxe de metal, con Brais Maceiras no acordeón diatónico:

Por aquí ao fondo soa un saxofón, e detrás del está un xenio chamado Pedro Lamas. O tema chámase Son un trasno:

O moucho chosco seguro que a recordan da primeira edición do certame A Coruña Son. A voz infantil de apoio leva por nome Icía e por apelido Díaz: está visto que Mendel non se equivocaba.

A partir dun retrouso popular Pablo Díaz fixo unha das miñas cancións favoritas do disco, O jai jai. Nos coros, Graciela, Merce, Olga e Rocío de Ruote. Ao violín, Fernando Docampo:

A letra deste Arrolo lévoa oído moitas veces na miña vida. Nunca até hoxe na voz de Guadi Galego, iso si:

Marc Taeger deixou nesta web o making of en imaxes do proceso creativo que deu pé ás ilustracións dun volume ao que lle puxo peche cun fermoso epílogo Xurxo Souto. A música, explica, non se mastiga, non se divide, non se cataloga. As notas, os compases, o Fa sostido e o Mi bemol, así por separado, non son nada. Mais cando deciden xuntarse, comeza a soar a marabilla. Marabillas coma esta a min póñenme moi contento.

Tic tac, letra e música de Pablo Díaz, ilustracións de Marc Taeger. Edita Kalandraka. 16 cancións e 48 páxinas. ISBN: 978-84-8464-701-0. Prezo: 20 €

A edición 2009 dos Premios Xerais viña con sorpresa, e grande: a dobre condición de gañadora de Rosa Aneiros en dúas categorías, a de novela con Sol de inverno e o Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil con Ás de bolboreta. Visto coa perspectiva dos meses o que máis chama a atención é que neste último vencese co acordo unánime do xurado, que destacou a súa obra con claridade por riba das outras cun nivel de consenso que non se producira en edicións anteriores.

Boa parte da maxia do texto de Rosa Aneiros para cativar coa mesma eficacia a adultos e mozos reside no seu carácter caleidoscópico e plural. O escenario principal é unha cafetería de Santiago de Compostela, o Luzada, rexentado por Patricia, unha muller que se fixo cargo do local nun momento no que vía inviábel proseguir coa súa formación académica. No Luzada conflúen unha morea de personaxes cuxas vidas iremos descubrindo ou máis ben intuíndo a través de estampas impresionistas e conversas collidas ao voo que revelan verdades entre liñas. Coñeceremos así a Eusebio e Lola, os anteriores donos do bar, que loitan en soidade contra as dificultades que se derivan da vellez e da perda progresiva de saúde e mobilidade. A Iqbal, un mozo inglés de orixe paquistaní que marchou de Londres tralos atentados no metro en xullo de 2005 e que bota horas e horas no Luzada conectado a Internet, no mesmo ordenador que Mohamed mira de cando en cando con medo de que as palabras se convirtan en ferramentas de transmisión do odio. Saberemos da señora Filomena, cuxo fillo está en misión humanitaria co exército en Darfur e que sofre ao ver nos xornais os froitos da violencia e da guerra. De Manuel, un neno africano que non superou a morte da súa nai adoptiva e que ten no seu avó a súa principal compañía. Tamén dunha muller que agarda por unha chamada que non chega, a dos sobriños que intentan entrar en España cruzando o valado da vergoña que separa mundos en Melilla, ou de Aysel, vítima do amor e da indiferenza que Occidente amosa ante a represión do pobo kurdo polo goberno turco.

Rosa Aneiros constrúe con eles un puzzle que pode reordenarse de diferentes maneiras. Estrutura o libro en capítulos breves que admiten unha lectura independente, pero que se reforzan os uns aos outros e gañan en complexidade igual que están conectadas entre si as vidas das persoas. Na sociedade global na que vivimos calquera historia quédanos a uns poucos graos de separación e os grandes sucesos que ocupan a atención dos medios acaban por ter repercusións concretas na experiencia cotiá daqueles cos que compartimos a hora do café; de aí o urxente que é desbotarmos os prexuízos e a desconfianza e a necesidade de comprender o outro. A escritora manexa con oficio distintos rexistros, do naturalismo dos diálogos entre un avó e o seu neto ao apaixonado lirismo que asoma en moitas páxinas; como na canción brasileira, é consciente de que a tristeza non ten fin mais a felicidade si, e por iso o ton xeral vén marcado por unha certa amargura, aínda sen negarlle espazo á esperanza. Rosa Aneiros fixo un libro con mensaxe, dito sexa sen ánimo pexorativo: unha mensaxe de solidariedade e amor polo ser humano. Desas aínda temos moita falta.

(Publicado en PROTEXTA, Suplemento de libros da revista TEMPOS NOVOS, nº 12, outono 2009. Descarga os números anteriores aquí)

Souben a noticia hai dúas semanas no ALSA camiño de Xixón. Gañei o lazarillo, dicía a SMS, Era Marcos S. Calveiro. Falei con el desde o bus para darlle os parabéns e para preguntarlle con que novela levara o premio das dúas ou tres que lle coñezo aínda pendentes de edición. A de Van Gogh, díxome. Unha pequena marabilla, o relato dos sesenta e nove días dun verán en Auvers, o de 1890, durante os cales un mozo vivirá o seu primeiro amor e ficará fascinado polo traballo e a personalidade d'O pintor do sombreiro de malvas, que será o título que leve finalmente o libro. Terémolo nas tendas na primavera, en galego en Xerais, en castelán en Edelvives e en euskera en Ibaizabal. Uns meses antes, a finais de xaneiro, Xerais publicará outra obra mestra de Marcos, Settecento, a novela veneciana que na miña opinión é o mellor que el escribiu despois da excepcional Rinocerontes e quimeras.

Este sábado Xabier P. DoCampo recibe unha merecida homenaxe en Vilalba, no Muíño do Rañego. Dedícanlle cen metros a carón do río no chamado Paseo dos Soños, un nome ben axeitado para alguén afeito a tecer soños con palabras. Estará acompañado por unha morea de compañeiros no oficio da literatura, irmáns na escrita e na vida como Agustín Fernández Paz ou o pintor e ilustrador Xosé Cobas, con quen fixo libros de extraordinaria fermosura. Xabier é un gran narrador, seguramente o mellor dos nosos, mais para min é por riba de todo O'Mestre e o amigo: onde me diga el eu vou (e o máis probábel é que chegue con retraso).

Este sábado toca ir a Vilalba, con orgullo. Co recordo alegre das horas inmensas de conversas e cafés, dos centos de libros e filmes compartidos. Tamén coa esperanza va de estar algún día á altura do moito que me aprendiches.

Xerais publica en galego "A deleiba do mundo", un ensaio de Amin Maalouf que é ao tempo unha confirmación do desarranxo global do capitalismo e un canto á esperanza, a constatación emocionada de que outro rumbo é posíbel

“Entramos no novo milenio sen compás”. Desde a primeira liña Amin Maalouf deixa ben claro o seu desacougo ante o estado actual do mundo. É o berro de desesperación dun intelectual apaixonado pola razón e o coñecemento, que ve coma estes conceptos son postos en cuestión en máis partes do planeta das que nos gustaría recoñecer. Dun amante da liberdade que mira con tristura como deixou de ser un valor indiscutíbel para ser cercenada aquí e acolá con argumentos falsarios. A deleiba do mundo é o relato perturbador e inquietante do desastre económico, político, ecolóxico e ético do tempo en que vivimos e de como chegamos a el, mais se tan só fose iso non serviría para moito. O que fai do maxistral ensaio do escritor libanés unha ferramenta imprescindíbel é a súa condición de canto de esperanza, a súa emocionada certeza de que é posíbel atoparmos un rumbo diferente. [Ler texto completo]

O amigo Pedro Ramos García solicita no seu espazo en Facebook ideas para a Feira do Libro da Coruña do ano que vén. Aquí van algunhas:

-Información actualizada en Internet. Para iso é abondo con abrir un blog da Feira no que se suban a diario fotos, vídeos e entrevistas cos escritores participantes, combinado con outro tipo de recursos (espazo en Facebook e YouTube, Twitter, etc)

-Diversificar a oferta de actividades. Non só presentacións + sinaturas, senón tamén coloquios, mesas redondas, etc, sobre asuntos xerais vencellados co libro e a lectura: o libro electrónico, a edición independente, o apoio institucional ao libro e á lectura, a promoción da lectura na escola... Tamén pequenos cursos e seminarios dunhas poucas horas de duración (mellor con inscrición previa).

-Fomentar a participación dos espectadores nos actos. Iso implica ter a tecnoloxía axeitada, por exemplo un micrófono de man que poida circular entre os asistentes.

-Poden presentarse outras cousas que non sexan "obras literarias". Antes apuntaba o do libro electrónico: sería xenial podermos descubrir grazas á Feira algún(s) dos sistemas xa presentes no mercado, pero que resultan aínda descoñecidos para a maior parte de nós. Unha posibilidade é organizar unha ou varias sesións dedicadas ao tema para un número de asistentes reducido que tivera que inscribirse previamente; propoño un número de asistentes limitado para darlle a esas sesións o carácter máis práctico posíbel, é dicir, que todos os que acudan saian de alí coa experiencia de ter nas mans un lector electrónico.

-Libros libres na Feira. Facer da Feira un punto de intercambio de libros dispoñendo unha zona na que a xente poida deixar exemplares dos que se queira desprender e levar outros de balde.

-Wifi de balde na Feira. Acceso libre e sen fíos a Internet na carpa da Feira e zona de secretaría, de xeito que os paseantes poidan enviar mensaxes, fotos e vídeos sobre o que está a acontecer alí. Premiar a actividade dos usuarios nos espazos web da Feira (blog, páxina de Facebook, Twitter, etc) con sorteos, libros de agasallo, etc.

-Mellorar a listaxe de escritores convidados. A representación galega en xeral non ten queixa, mais a nómina de autores do resto do estado deixa sempre moito que desexar. Cada ano deberían vir polo menos un par de escritores/as "de verdade", non só ex-gañadores/as de Premios Planeta e paridas polo estilo. Dramaturgos coma Fernando Arrabal, Agustín García Calvo, Francisco Nieva, José Sanchis Sinisterra ou Alfonso Sastre; poetas coma Antonio Gamoneda, Pere Gimferrer, José Manuel Caballero Bonald ou Leopoldo María Panero; prosistas coma Francisco Ayala, Bernardo Atxaga, Juan Marsé, Luis Mateo Díez, Gustavo Martín Garzo, Juan Goytisolo, Ana María Matute, Rafael Sánchez Ferlosio; autores de LIX coma Juan Farias, Mariasun Landa, Vicente Muñoz Puelles... Esta listaxe podería medrar moito con autores hispanoamericanos, algúns deles moi accesíbeis, e por suposto con autores do país veciño: Antonio Lobo Antunes, José Luandino Vieira, José Saramago ou Gonçalo Tavares. E por que non Auster, Berger, Coetzee, Grass, Le Clézio, Lessing, Pamuk, Tahar Ben Jelloun, Fatima Mernissi, Etgar Keret, Wole Soyinka...?

O domingo pasado Rosa Aneiros fixo no seu artigo do Xornal de Galicia unha pequena listaxe de lecturas para o verán:

LER OU NON LER
Rosa Aneiros

Ummmm... A praia dos afogados de Domingo Villar. Makinaria de Carlos Negro. Lúa do Senegal de Agustín Fernández Paz. A triloxía Millenium de Stieg Larsson. Pirata de María Reimóndez. Os eidos de Uxío Novoneyra. O museo da inocencia de Orhan Pamuk. Erofanía (Triloxía poética 1995-1998) de Yolanda Castaño. Historia da beleza de Umberto Eco. Os blogs cartafoldesilencios, fiosinvisibles, cabrafanada, reidecopas, oportodosescravos, casatlantica, pawley... Vida e destino de Vasili Grossman. Limpeza de sangue de Rubén Ruibal. Sobre algúns deles tentarei camiñar de primeiras neste verán húmido e preguiceiro. A outros volverei, vagarosa e relaxada, buscando palabras que perdín nunha lectura rápida e sempre pouco agradecida. Algún nin chegarei a abrilo porque a maleta das vacacións pesa máis cós propios días. Pero, tras o verán chega o outono, e logo o inverno. Non todas as lecturas do ano caben na desculpa estival. Por iso, cando regrese, as obras volverán comigo para encher as horas e os días. Para encher de palabras o mundo.

Me llamo Yanajido. Trabajo en Nagasaki y había venido a ver a mis padres en Hiroshima. Ahora ellos han muerto. Yo sufro mucho por esta pérdida y también por mis horribles quemaduras. Ya sólo deseo volver a Nagasaki con mi mujer y con mis hijos.

Dada la confusión de estos momentos no creo que pueda llegar a Nagasaki en seguida, como sería mi deseo; pero sea como sea, yo camino hacia allá. No quisiera morir en el camino. ¡Ojalá llegue a tiempo de abrazarlos!

"Nagasaki" de Alfonso Sastre. Las noches lúgubres (Hiru, 1998)

O sábado comecei o meu tour anual pola Feira do Libro da Coruña, o segundo gran acontecemento lúdico-literario do país despois dos Premios Xerais. Facer crónica dela é unha das tradicións deste blog e alá marchei con toda a miña boa disposición. Non tiven tempo de mirar nin unha soa caseta pois axiña atopei polos Xardíns de Méndez Núñez caras amigas, mais esa é a graza, pasear por alí e facer algo de tertulia cos libros coma paisaxe. Este ano a feira mesmo ten espazo en Facebook, pásmense; no seu camiño audaz cara a modernidade non me cabe dúbida de que en apenas dez ou doce anos os libreiros de Galicia mesmo se decidirán a darlle uso á web institucional, que destaca pola súa permanente actualización. Se queren atopar o PDF coa programación completa vaian ao blog da AELG, que acabarán antes. Créanme, non hai grandes novidades: a axenda vén chea coma sempre de princesas de Kapurtala.

Pois iso, que foi todo un achegarme aos xardíns e poñerme de palique con Tati e Alfredo, que terá os seus warholianos minutos de gloria mañá luns a partir das 19:30; con Pedro A. Ramos García, que ten algo de man no choio este da feira, e con Julio Casal e Margot, recén chegados de ver entre nubes un eclipse de sol. Manuel Rivas andaba asinando Sombreiros Chichiriteiros e eu fixen un novo esforzo por convertilo definitivamente á fe pedrocostista; ao pouco chegou Yolanda Castaño, que viña encantada da súa viaxe a Albania. A miña veciña presentou a reedición dos seus tres primeiros poemarios, mais iso é mellor que llelo conte ela:

XORNAL DE GALICIA: Galicia Bilingüe usou imaxes de ‘Chicken Run’ sen permiso - A produtora do filme de animación anuncia que "investigará" o caso e que "tomará medidas" para "retirar" o vídeo propagandístico da circulación [Ler artigo completo]

Cando vin o vídeo do que lles falei onte o primeiro que pensei foi que sería unha boa idea mandarlle un correo á xente dos Aardman Studios para saber se tiñan coñecemento do curioso uso que algúns estaban a facer dun filme da produtora. O meu amigo Jairo Dorado tivo a mesma idea, alá en Saraievo. Recibiu resposta da Aardman en poucas horas, dous amábeis correos que agradecían o seu interese e prometían firmeza ante un uso non autorizado de imaxes con copyright. Admirábel a súa dilixencia, si señor.

Aproveito a ocasión para recomendarlles os traballos de Martin Arnold, que nisto do found footage ten moita máis arte que Gloria Lago.

“Pertenzo a unha xeración cunha cualidade que a fai única: fomos os últimos nenos que medramos sen a presenza da televisión”. Así comezaba As paisaxes da memoria, o pequeno relato autobiográfico que Agustín Fernández Paz escribiu como acompañamento á edición española de varias das súas obras. Naquel texto memorábel Agustín elixiu describirse como unha rareza sociolóxica, alguén que garda na súa memoria recordos que hoxe poden parecer arqueoloxía e experimentou ao longo da súa vida o tránsito dun país non moi afastado da Idade Media a outro máis ou menos mergullado no século XXI. A liña do tempo que nos leva do arado de ferro até internet, unha época de cambios abruptos, de incríbeis transformacións ideolóxicas, sociais e tecnolóxicas. Agustín Fernández Paz é fillo de todas elas. Un elo que conecta as narracións de aparecidos desa infancia sen televisión cos libros de Lovecraft aos que chegou xa adulto; as conversas políticas clandestinas da longa noite de pedra cos debates non menos encendidos que hoxe flúen a través da rede. [Ler artigo completo]

para saber máis: entrevista a Agustín Fernández Paz en Xornal de Galicia.

"Ás veces, a min e aos meus compañeiros de profesión, chámannos «escritores periféricos» ou «localistas», porque escribimos desde Galicia e en galego. Esquecen que un escritor nunca é periférico, que o centro do mundo sempre está na súa mesa de traballo. O proceso de creación non sabe de periferias, do mesmo xeito que a lingua que usamos sempre é a ferramenta idónea, malia os problemas sociolingüísticos que poida ter. Un escritor sempre traballa desde o centro do mundo, o seu labor é sempre universal se hai a vontade e a calidade para que así sexa. Se puede ser provinciano en el centro de Nueva York, se puede ser universal en una aldea de los Andes, escribiu un lúcido Octavio Paz. Desde calquera lugar onde escriba, desde a lingua en que o faga, un escritor diríxese sempre a toda a humanidade".

Agustín Fernández Paz no seu discurso como mantedor literario dos Premios Xerais 2009. E claro, claro que ao escoitalo aplaudimos postos en pé. Se non nos poñemos en pé por Agustín, por quen o habemos de facer?

Eu para non perder o costume hei chegar tarde, aínda que desta volta teño unha boa escusa: unha cita en Santiago tres horas antes. James Benning demostrou en R.R. que un filme no que só se ven vagóns e locomotoras pode ser inesperadamente cálido; algo semellante acontece no poemario de Alfredo, un libro cheo de emoción e humanidade que se abre paso a través do ruído das máquinas e as serpes de aceiro coa convicción de que o amor é / o único circuíto cerrado de enerxía.