Cannes 2010: unhas fotos

29 Maio, 2010 (14:36) | Sen clasificar

Camiño a Cannes fixemos parada en Lisboa, onde se notaba (e moito) a pegada do pastor alemán: había carteis con mensaxes cristiás en todas as rúas. Este é o escenario que lle montaron á rock star no Torreiro do Paço.


Tiñamos sete horas libres en Lisboa antes de coller o voo a Niza, tempo máis que suficiente para dar unha voltiña pola cidade e comportarnos coma turistas.

Felipe Lage Coro, Herr Producer. Á hora do almoço, viño galego. Non é que xa tiveramos morriña, simplemente cadrou así.


A Casa do Alentejo é un espazo ben bonito e céntrico, a poucos metros da Avenida da Liberdade. Hai un mes, durante o Indielisboa, comín aquí con Peter Taylor, Claudia Maci, Ilaria Gomarasca, Magdalena Kielbiowska e Tamaki Okamoto.

De Lisboa a Niza coa TAP, e logo de Niza a Cannes en autobús. O primeiro paseo pola Costa Azul xa nos fixo entender de que vai a cousa.

Isto é Cannes, máis ou menos.


E isto é o que se ve desde a terraza do Palais des Festivals, onde parabamos de cando en cando a tomar unha copiña de champagne valéndonos do noso accès privilégié.


O Palais Stephanie é o espazo central da Quinzaine des Realisateurs; os filmes proxéctanse no Théâtre Croissette. No quinto andar está a terraza, que ten estas magníficas vistas.

A fachada do Palais des Festivals cuberta pola imaxe de Juliette Binoche, protagonista este ano do cartel.

Un dos rituais nocturnos: parar na boulangerie xusto enfronte da nosa casa para mercar croissants recén feitos.


A festa do Doha Film Institute na praia do Majestic. Disque estivo Scorsese, mais nós non o vimos.

Nesta furgoneta trouxeron a copia de Todos vós sodes capitáns desde París.

Fun con Ines Thomsen á proba de proxección de TVSC o mércores 19 ás oito da mañá. Cando saímos xa había xente facendo cola para entrar no pase de prensa, que comezou ás nove en punto.

Aquí tedes fotos do encontro co público que mantiveron Oliver Laxe e Ines Thomsen xusto despois do pase de prensa. Para a posteridade queda como foto oficial esta que tedes enriba.

Como podedes ver, acabamos compartindo parede con Agnès Varda e Frederick Wiseman.



O gran momento do festival chegou o sábado 22 na Plage des Palmes, coa entrega do Premio FIPRESCI a Oliver.

A impagábel Conchita Casanovas entrevistando a Oliver Laxe. Detrás, Alejandro G. Calvo, Gonzalo de Pedro, Jaime Pena e un servidor.

Os Laxe brothers con Usúe Vázquez e Vicente Arrieta.

Álvaro Redondo, auxiliar de cámara de TVSC, que disfrutou do festival máis que ninguén.

Alejandro G. Calvo aprendeulle a dicir “Laxe” a unha xornalista xaponesa, que tomou boa nota para lembralo.



O sábado pola noite fun á praia para ver Le monde du silence, dirixida por
Jacques-Yves Cousteau e Louis Malle, Palma de Ouro en Cannes 1956. Unha experiencie moi moi agradábel.

O último que fixemos en Cannes foi ir de festa, claro. Moito nos alegramos da Palma de Ouro a Apichatpong, sobre todo por Luis Miñarro, produtor valente que está detrás dos mellores filmes españois dos últimos anos (El cant dels ocells, En la ciudad de Sylvia, Liverpool). A altas horas de madrugada houbo ocasión de pisar a alfombra vermella,

De retirada. A iso das seis da mañá xa estaban empezando a recoller até as flores que adornaban o paseo. Por certo, ese que vai aí adiante é o mellor actor europeo da actualidade, o gran Mathieu Amalric.

Comentarios

Comment from peke
Date: 2 Xuño 2010, 10:55 a.m.

Que ben o pasa, Martin!