Settecento

2 Maio, 2010 (01:48) | Sen clasificar

Hai grandes obras de arte que son resultado da xenialidade, da chispa dun autor en estado de graza. Hai outras que son fillas do esforzo, do labor sistemático e teimudo dunha persoa que se toma en serio o seu oficio. As obras verdadeiramente importantes, as que nos explican o mundo e nos transforman para sempre, nacen da combinación deses dous factores, o talento e o traballo, a agudeza e a dedicación, o enxeño e máis o tempo. Marcos Calveiro pertence a esta estirpe de creadores. Os seus textos presentan sempre un acabado exuberante, cun abraiante dominio da construción de personaxes e o deseño de elaboradas estruturas dramáticas que sabe pechar con mestría pouco común, mais ese acabado non aparece ao chou como froito feliz da inspiración, senón a forza de alimentar o xenio con horas e horas de escrita, de sachar no folio en branco, de peneirar o dicionario até dar coa palabra xusta. Tamén de procurar a información necesaria, un exercicio de documentación multidisciplinar propio dun letraferido que ama a música e ten no cinema o xermolo do seu imaxinario.

Marcos é un ourive con vocación de taberneiro (dos de outrora), un fabricante de alfaias e un coleccionista de historias que goza escribindo tanto coma nós lendo a súa prosa máxica, elaborada con precisión de poeta. Teño a sorte de que para min non é só un gran escritor, senón tamén un gran amigo, e por iso conto co privilexio de ser lector das súas novelas moitos meses antes de que vexan a luz. Onte presentei na Feira do Libro de Santiago un novo libro seu, Settecento (Edicións Xerais), na miña opinión o mellor que fixo nunca sen contar ese prodixio insuficientemente valorado que é Rinocerontes e quimeras. Amor, paixón, traizón, esplendor e decadencia nunha novela musical con personaxes obrigados a reinventarse que nos atrapa desde as súas arrebatadoras primeiras páxinas:

“Venecia é unha fraga. Unha fraga húmida e vizosa. Durante séculos, os seus alicerces construíronse coas árbores carrexadas dende as carballeiras das esgrevias ribeiras de Istria e os piñeirais das terras altas de Belluno, á sombra dos negros rochedos dos Dolomitas. Sobre milleiros de espeques e puntais desta madeira, chantados nos cento dezasete illotes do inmenso esteiro lamacento que formaban as augas lixeiras do Brenta, o Piave e o Sile, os vénetos trazaron calellas, pontes, escaleiras e campos. E alzaron pazos, igrexas, escolas e hospicios, de fachadas almofadadas ou recebadas con morteiro cinsento ou vermello, e incluso con ouro e pedras preciosas. E enfeitáronos con molduras, grilandas, frisos, volutas, glifos e grecas de mármore, de pórfido e de alabastro, compoñendo unha extraordinaria sonata de infinitos arcos, ventás, frontóns, obeliscos e fornelas… [Descargar o primeiro capítulo en PDF]

Comentarios

Pingback from Tweets that mention Settecento | días estranhos — Topsy.com
Date: 3 Maio 2010, 4:47 a.m.

[…] This post was mentioned on Twitter by Martin Pawley. Martin Pawley said: Onte presentei en Santiago SETTECENTO, a nova obra mestra de Marcos Calveiro: http://pawley.blogaliza.org/2010/05/02/settecento/ […]