días estranhos

Guadi, Xabier e Guille, un trío de luxo nunha noite (demasiado efémera) de poesía e ciencia no Rosalía. A voz de Belén Regueira relatando a vida cotiá de Nanook o esquimó cunha poderosa ambientación sonora a cargo de Roberto Mallo e Miguel Prado. Sílvio Mendes da Associação Viver a ciência, coa que máis cedo que tarde haberá que facer cousas. A experiencia impagábel de ver Ljusår de Mikael Kristersson nunha sala baleira. Manuel Bragado, de profesión boa xente. Fran Gayo, sinto moito ter perdido o teu concerto, compañeiro. A miña sobriña Laura asistindo todos os días ás proxeccións do CGAI. Luís Martínez, un home de conversa engaiolante que fai ciencia e sabe contala. Os amigos que viñeron de fóra e os que sempre están. Oliver Laxe, astronauta lírico, creador xeneroso, canto me alegro de terte coñecido. As alumnas do obradoiro de cinema no Fórum Metropolitano que foron á conferencia de Barbara Hammer. As horas compartidas coa autora de Sanctus e Bent time, as súas verbas intelixentes, apaixonadas e agradecidas. A certeza de que un cabalo non precisa ser unha metáfora: recordos que quedan dunha semana esgotadora que non puiden gozar como quixera.