días estranhos

O 27 de outubro de 2004 a sonda Cassini-Huygens executou a primeira das súas aproximacións a Titán, o maior dos satélites de Saturno. Pasei esperto boa parte da madrugada, enganchado á retrasmisión en directo do canal da NASA, e mentres agardaba pola chegada das imaxes falaba nunha xanela do Messenger con Víctor R. Ruiz e noutra con Pedro Lemos. Eu na Coruña e eles dous en Las Palmas e Florianópolis respectivamente, os tres atentos ás novas que viñan desde o barrio de Saturno e preguntándonos igual que Jerome a Vincent en Gattaca «What’s Titan like this time of year?».

Penso que é esta a experiencia persoal que de maneira máis concreta me fixo ver a profunda revolución que supuña Internet. Ademais de ser un espazo libre onde expresármonos e compartirmos información de xeito fluído e non tutelado, a rede revelóuseme aquela noite como a ferramenta definitiva para rebentar o concepto de distancia: o que está lonxe xa non é o que fica a moitos quilómetros de nós, senón aquilo co que non podemos entrar en contacto.

Hai unhas semanas Manuel Jabois preguntoume que me trouxera de bo e de malo o blog. Contesteille que todo o que me aportou fora bo: días estranhos foi a carta de presentación grazas á cal acabei chegando ao Extrarradio da Radio Galega ou agora ás páxinas do Xornal de Galicia, mais sobre todo o blog serviume de maneira directa ou indirecta para coñecer unha chea de xente que hoxe é esencial na miña vida. Debo precisar que en xeral a min a xente me gusta; dalgunhas persoas despois voume quitando, mais en principio interese sempre teño e por iso unha vez que me pediron que dixese a miña ocupación favorita respondín que era falar con outros membros da miña especie (a verdade é que estou moi orgulloso das respostas que dei naquel Cuestionario Proust). Gústame falar, e tamén me gusta moito mirar e escoitar, e penso que o meu tempo non se mide en horas, senón en conversas (preferibelmente demoradas), en bicos, en apertas (e dígoo eu que non sei dalas), en libros, en paseos, en xantares e ceas, en cafés, en chupitos de licor café e ultimamente tamén en gin-tonics, en concertos, en filmes, en infinidade de filmes, en viaxes en tren, en viaxes a secas, aínda que logo nunca me acorde de sacar fotos e facer as visitas importantes, cousa que proba a miña condición de mal turista e concorda coa idea de que eu non quero coñecer Bos Aires, senón coñecer os bonaerenses. E onde pon Bos Aires podería poñer Sarajevo ou Tánxer.

O blog aportoume tantas cousas que non é xusto que sexa tan ingrato con el, que mesmo esquezo darlle os parabéns polo aniversario: foi a semana pasada e non reparei niso até hoxe. Xa van alá seis anos, centos e centos de anotacións e o que é máis importante, unha morea de amigos. Que veñan moitos máis.